Łeba – krótka historia
Łeba to nasza mieścina nadmorska. Bodajże nie wypada nikomu jej dokładnie przedstawiać, choć zapewne nie wszyscy znają jej historię, przynajmniej początkowy okres. W tym artykule skupmy się więc może na tym zagadnieniu. Łeba leży na północy kraju w województwie pomorskim nad rzeką Łebą i Chełstem. Przez pewien okres, w latach 1975 do 1988 należała do województwa słupskiego. To tyle wprowadzenia. Przejdźmy teraz do sedna sprawy – historii osady. Przygoda Łeby sięga odległych lat, bo zaczyna się już w czasach neolitu. Już w tym okresie widoczne były pierwsze ślady zasiedlenia. Zaświadczać o tym mogą wykopane przez archeologów narzędzia. Stało się to w okolicy Potęgowa. Linię morskiego brzegu wyznaczają grody, które przetrwały do dzisiaj, jak: Gałęzinowo, Siodłonie, Damno. Grodziska te były kiedyś grodami obronnymi, które kojarzą się z kulturą łużycką. Przez lata, kiedy to w osadach owych toczyło się normalne życie, w okolicy zaczęło przybywać lądu, jednak w dalszym ciągu cały czas obszar ten był w większości grząski. Przez okolicę przetoczyli się Goci (plemię wczesno germańskie). Dowodem na to, że pojawili się oni w tej okolicy jest kamienny krąg ich cmentarzyska, znajdujący się w Dębinie. Do dziś zachowały się jedynie 3 głazy pochodzące z tego kręgu. Podobne cmentarze znajdują się w bliskiej okolicy. Gdy Goci odeszli, razem z nimi ziemie te opuścili zamieszkujący tubylcy i przez pewien czas okolica nie była zamieszkała. Osada Łeba powstała w późniejszym czasie na mierzei. Prawdopodobnie założyli ją Pomorzanie używający języka kaszubskiego. Domyślamy się, że było to w VIII wieku. Od wieku XIII na ten obszar poczęli przybywać kolonizatorzy niemieccy. W ów sposób Niemcy i Kaszubi stali się sąsiadami, choć tym pierwszym ciężko było przyzwyczaić się do życia w Łebie. Jakkolwiek warunki życia panujące w osadzie nie były przeszkodą dla Zakonu Krzyżackiego, który postanowił dla własnych interesów wykorzystać położenie strategiczne przy ujściu rzeki.